Extreme honger

Extreme honger is een veelvoorkomende ervaring voor bijna iedereen die in herstel is van elke vorm van een restrictieve eetstoornis. Naast de aanwezigheid van oedeem, is extreme honger één van de meest angst oproepende elementen van herstel. Het kan op elk moment tijdens het herstelproces gebeuren en varieert voor iedereen hoe lang het duurt.

Extreme honger:

  1. Begint op de eerste dag
  2. Begint na een paar dagen of weken
  3. Gebeurd niet
  4. Duurt 6 – 12 maanden onderbroken
  5. Komt op en verdwijnt met tussenpozen
  6. Het komt op richting het einde van het herstelgewicht
  7. Ontploft als een brandslang van begin tot eind

Als ik enige ontbrekende variatie in de bovenstaande 7 punten heb gemist, kan ik je verzekeren dat het nog steeds volkomen normaal is.
Gedurende deze periodes heb je zeer veel behoefte aan meer dan 2500 – 3500 kcal per dag, het kan zelfs gebeuren dat je tussen de 6000 – 10.000 kcal consumeert op één dag. Voor bijna iedereen binnen het restrictieve eetstoornis spectrum veroorzaakt dit paniek en komen vast te zitten in de onjuiste gedachten van “controle verlies” en “over-eten” (binging).
Restrictie is de vijand. Als extreme honger aanslaat, verplicht jezelf dan om nooit minder dan de minimale aanbevolen richtlijnen te eten, op welke dag dan ook en ongeacht wat je de dag ervoor hebt gegeten.  Het is de restrictie die je naar een terugval zal trekken, niet de extreme honger zelf. Enkele patiënten (een heel klein aantal) ervaren geen extreme honger en gaan gestaag door het proces op de minimale vereiste intake, plus desgewenst een paar honderd extra kcal hier en daar. De overgrote meerderheid treffen de extreme honger.
Het is een unieke ervaring, want vaak probeert het spijsverteringssignaal  gelijke tred te houden met de vraag naar energie. Velen omschrijven het als “ik heb geen honger, maar ik heb honger”.
Voor mensen zonder eetstoornis zijn de meeste complexe signalen (afkomstig van zowel de spijsvertering als van alle andere delen van het lichaam) overeenstemmend aan elkaar. De fysieke volheid van het spijsverteringsstelsel valt samen met de veel meer diepzinnige en complexe verzadiging die door de lichaamscellen ervaren wordt.
De signalen die door de hersenen ontvangen worden dat  het spijsverteringskanaal niet meer voedsel aankan, is het beste te omschrijven als het gevoel van “volheid”.
De signalen die door de hersenen ontvangen worden of er voldoende energie door het hele lichaam aanwezig is, is het gevoel van “verzadiging” en brengt ook een emotionele reactie met zich mee, die het neurale patroon versterkt en actie vereisen.

Bij eetstoornispatiënten is het spijsverteringsstelsel vaak enigszins verslonken, wat zich uit op verschillende manieren:

  • Gasteoparese (een vertraagde maagleging, een overlevingsmechanisme waarmee de maag de ledigingstijd naar de dunne darm verdubbelt/vertraagt. Dit betekend dat voedsel langer in de maag blijft, om de dunne darm de weinige energie zo optimaal mogelijk te kunnen benutten
  • De enzym-producerende organen werken op halve snelheid (wederom om de energie te besparen)
  • De goede bacteriën in de dikke darm zijn sterk in aantal afgenomen door onvoldoende energie.

Zodra je begint met het eten van de aanbevolen minimale richtlijnen, heeft het spijsverteringsstelsel nogal wat in te halen. En als dat samenvalt met de lichaamscellen die om een enorme hoeveelheid energie vragen om schade te herstellen, dan eindigt dit in het ervaren van volheid en honger tegelijk, wat natuurlijk erg verontrustend is. Het spijsverteringsstelsel doet eigenlijk verwoede pogingen om berichten naar de hersenen te sturen met:  “ik ga zo snel als ik kan hier!”, terwijl alle lichaamscellen naar de hersenen schreeuwen: “meer energie, nu!”.
 
Reageer altijd op die honger, sta nooit een restrictie toe om in terug te kruipen. Het omgaan met een spijsvertering die nog altijd bezig is om op snelheid te komen, vraagt om vooral veel kcal-rijke voedingsmiddelen. Fastfood opties zijn eigenlijk heel geschikt voor deze fase, maar neem tussendoor voortdurend noten en zaden en eet heel veel kleine maaltijden om de spijsvertering te helpen weer normaal te gaan functioneren.

Ter samenvatting: je kunt te maken krijgen  met extree honger. Als dat gebeurd moet je voorbereid zijn en jezelf herinneren aan de volgende feiten:

  • Het eten van 6000 – 10.000 kcal per dag is echt niet voor altijd. Er bestaat geen concept die zegt dat je moet wennen aan deze hoeveelheden en ook geen concept die zegt dat je niet in staat bent om te stoppen.
  • Als je lichaam extreme honger aangeeft, heeft je lichaam de energie echt, echt nodig!


Zet je lichaam weer in elkaar

Een dagelijkse dosis slijtage wordt in het menselijk lichaam elke dag op natuurlijke wijze gerepareerd. Laten we het voorbeeld nemen van een gestikte zoom op een rok. Overdag is de zoom volledig gestikt, maar aan het eind van de dag blijken er 5 steken van de zoom weer losgeraakt te zijn en moeten die nacht weer vast gestikt worden.
Na een paar maanden van restrictief gedrag, van welke aan dan ook, is de zoom overal afgerafeld. Overal ontbreken steken en zijn er lange losse draden die gemakkelijk vast blijven haken en de zoom zo verder ontrafelen.
Uiteindelijk besluit de eigenaar van de rok om de draad er helemaal uit te halen en de hele rotzooi te maken. Maar ze draagt de rok nog wel elke dag en de 5 losse steken moeten nog wel altijd elke avond herstel worden. Als ze alleen genoeg draad gebruikt voor het herstellen van de gebruikelijke 5 steken, wordt de zoom natuurlijk nooit helemaal hersteld en zal op den duur verder verslechteren. Oftewel, proberen met 2200 kcal je lichaam te laten “herstellen” van een eetstoornis. Als ze meer draad gebruikt, kan ze ook andere losse steken maken. Oftewel, iedere dag de aanbevolen richtlijnen eten om te herstellen van een eetstoornis. Als ze nóg meer draad gebruikt, kan ze zelfs alle plekken maken weer veel losse draden zitten die de hele zoom kunnen ontrafelen, oftewel, de extreme honger. Omdat de vrouw uit de gelijkenis bij wijze van spreken het lichaam aan het naaien is, en we de zoom die herstel nodig heeft niet kunnen zien, gaan we gewoon mee met de vraag naar nieuw draad zodra dat nodig is.

De natuur verafschuwt een vacuüm – Aristoteles
Extreme honger ontstaat omdat je lichaam niet alleen de noodzaak van gewichtherstel naar een optimaal set-point aanpakt, maar heeft ook veel fysieke schade te herstellen. Schade die optreedt als gevolg van de tekorten binnen het ecosysteem – het lichaam dus.

Als je je energie-inname beperkt en/of energietekorten maakt door (extreme) lichaamsbeweging en inspanning, doet het lichaam twee dingen als reactie op het vacuüm wat je gecreëerd hebt:

  1. Het stopt/vertraagd zoveel mogelijk biologische processen om energie te besparen.
  2. Gebruikt energie van vetweefsels, botten, spieren, organen en zenuwen om de leegte te vullen.

Een andere vergelijking
ik zal nog een vergelijking geven waarom extreme honger zinvol is in een herstellende context en waarom je er beter aan doet erop te reageren dan het te negeren.
Tijdens de restrictie, beschadig je in wezen de kerncentrale en steel je grondstoffen. Als je de grondstoffen gewoon aanvult, is dat niet goed genoeg. Je moet ook extra materiaal en reparateurs aanleveren om de schade aan de kerncentrale te kunnen herstellen, omdat anders de grondstoffen nog altijd niet doeltreffend kunnen worden omgezet in energie. Bovendien moet tijdens de hele reparatieprocedure de kerncentrale tot op zekere hoogte nog gewoon aan de slag blijven. Dat is waarom extreme honger inslaat.
 Denk aan extreme honger als het inhuren van een bemanning van 25 reparateurs om beschadigde apparatuur te repareren, terwijl de fabriek de stad nog steeds voorziet van dezelfde basisbehoefte aan energie. Denk aan het negeren van extreme honger als het erop aandringen bij slecht één persoon om alle beschadigde apparatuur te repareren, terwijl de fabriek de fabriek de stad nog steeds voorziet van dezelfde basisbehoefte aan energie. Die ene persoon klaagt verbittert dat alles wat hem lukt om gedaan te krijgen, is het vaststellen van die ene defecte bout in een machine. Als de fabriek ondertussen gewoon doorgaat met de stad te voorzien van elektriciteit, blijft de bout defect en komt de reparateur niet toe aan alle andere problemen.
 Uiteraard is het verstrekken van energie aan de stad niet onderhandelbaar. We kunnen de stad niet zonder energie laten zitten, net zoals je jezelf niet zonder energie kunt laten zitten. Het lichaam moet door.

Wat betreft extreme honger kom ik met zoveel mogelijk verschillende gelijkenissen als ik kan, om de reden achter de extreme honger op vrijwel iedereen over te brengen, en waarom het essentieel is om op de vraag naar energie te reageren. Alles om uiteindelijk een robuust en compleet herstel te bereiken!

Bron: vertaling van youreatopia 

Advertenties

Het Minnesota Starvation Experiment en Eetstoornissen

De MinnieMaud methode is onder andere gebaseerd op de wetenschappelijke gegevens van het Minnesota Starvation Experiment. Hieronder een ‘kleine’ uitleg over dit experiment en de raakvlakken/overeenkomsten met restrictieve eetstoornissen. 
De uitleg is een vertaling van het artikel Minnesota starvation experiment and eating disorders op de website van Followtheintuition

“De eerste keer dat ik over het Minnesota Starvation Experiment (MSE) las, was ik verbaasd om te zien hoeveel overeenkomsten de deelnemers ervaarden met betrekking tot eetstoornissen. Dit experiment is één van de beste voorbeelden die aantoont wat er gebeurd als we onze voedingsinname beperken en hoe ons lichaam reageert op verhongering.

Gedurende de Tweede Wereldoorlog zijn veel mensen niet alleen gestorven door bommen en kogels, maar vooral door uithongering.  In Minneapolis Minnesota wilde Dr Ancel Keys de slachtoffers van uithongering helpen en voerde een experiment uit om meer te weten te komen over de fysiologie van uithongering, over het hoe en wat de beste manier zou zijn om te herstellen van uithongering. Het achterhalen van de  beste revalidatiemethoden die aan de gezondheid van de hele bevolking zou kunnen bijdragen.

De opzet van de studie was simpel: een aantal vrijwillige deelnemers te laten verhongeren en vervolgens te hervoeden. Om dit in een gecontroleerde wetenschappelijke manier te bewerkstelligen stelde hij een 1 jaar durende studie voor, opgedeeld in drie fasen:

  1. Een controleperiode van drie maanden waarin de voedselinname van de deelnemers zou worden gestandaardiseerd
  2. Een uithongeringperiode gedurende zes maanden
  3. Een herstelperiode van 3 maanden.

Keys selecteerde 36 fysiek en mentaal sterke mannen uit meer dan 400 vrijwilligers.


Fase I – De Controleperiode

Voor de komende 12 weken – de controleperiode van het experiment – standaardiseerde Keys hun dieet, waarbij ze 3200 kcal per dagen kregen, terwijl ze tegelijkertijd onderheven werden aan een batterij aan testen om gegevens van variabelen te verzamelen zoals de grootte van het hart, het bloedvolume, gehoor, zicht, fitheid, lichaamsvet en zelfs het aantal zaadcellen. Ook moesten de deelnemers een actieve levensstijl handhaven, een bijbaantje in het lab en per week een minimum van 35 km te lopen.

Fase II – De Uithongeringperiode
Na de eerste 12 weken van de controleperiode, verlaagt Keys de Kcal-intake van 3200 naar 1570 per dag. Dit was het begin van de uithongeringsfase en zou 6 maanden in beslag nemen. In de huidige maatschappij is het heel gebruikelijk om iemand 1570 kcal te adviseren om gewicht te verliezen. Sommigen zullen zeggen dat dit een gezonde hoeveelheid kcal is om gewicht te verliezen, en natuurlijk ligt het aantal kcal nog lager bij vrouwen.

“Een patiënt kan kiezen voor een kcal intake van 1000-1200 kcal per dag voor vrouwen, en 1200 – 1500 kcal voor mannen… Ervaring toont aan dat het verloren gewicht meestal weer wordt aangekomen, tenzij een gewichtshandhavingsprogramma voor onbepaalde tijd wordt voortgezet, bestaande uit therapie met betrekking tot dieet, lichamelijke activiteiten en gedragstherapie. Na een zes-maand durend afvalprogramma, dienen de inspanningen om het gewichtsverlies te handhaven precies zo te behouden. Als er meer gewichtsverlies nodig is, kan een andere poging tot gewichtsvermindering worden gedaan. Dit zal verdere aanpassingen aan de voorschriften voor dieet en lichamelijke activiteit vereisen”. [The National Institute of Health]

Wat het bovenstaande citaat in feite zegt, is dat je je kcal-intake naar hetzelfde niveau moet verlagen als die van het MSE en dat wanneer je er niet in slaagt om deze hoeveelheid aan te houden, je het verloren gewicht weer aan zult komen. Dus, verhonger jezelf voor onbepaalde tijd of het zal niet werken, geweldig! Dit is uiterst verontrustend gezien de resultaten die Keys verkregen heeft door zijn deelnemers op die lage hoeveelheid te houden. En houdt er rekening mee dat dit niet eens een volledige verhongering betreft, het is een semi-verhongering.
Minder eten schept niet de noodzaak om lichaamsvet te verbranden. Integendeel, in plaats daarvan creëert minder eten de behoefte van het lichaam om te vertragen. Bij het ontbreken van voldoende energie, maakt ons lichaam gebruik van het catabolisme (vernietiging van de cellen in je lichaam) om te overleven.
In het tijdschrift van de Amerikaanse Medische Associatie (AMA) schreef Dr George L. Thorpe, een arts binnen de AMA zelf, dat minder eten gewicht niet laat verliezen door “selectieve vermindering van obesitas [lichaamsvet], maar door het verspillen van alle lichaamsweefsels. Dus enig verkregen succes zal moeten worden gehandhaafd met chronische ondervoeding”. Het is niet praktisch en zeker niet gezond om onszelf “chronisch ondervoed” te houden, en meestal lukt dit ook niet. In plaats daarvan gaan we jojo’en. En dat is de reden waarom minder eten geen goede aanpak is voor een effectief en langdurig vetverlies.
Wanneer je te weinig eet, jezelf uithongert of een dieet volgt, gaat je lichaam zichzelf letterlijk opeten om energie te krijgen. Om te overleven vernietigt het lichaam je organen, botten en andere lichaamsweefsels. Het neemt niet alleen energie van je vet reserves, zoals velen denken, maar van het hele lichaam. Dat is de reden waarom diëten nooit werken en nooit gezondheids-resultaten zullen opleveren. Zelfs als je overgewicht hebt, heeft je lichaam voldoende voeding nodig om gewicht te kunnen verliezen. Dit zal wat raar op je overkomen als je gewent bent om diëten te volgen, maar dit is wel de manier waarop het werkt. Je kunt je lichaam geen adequate energie ontnemen en tegelijkertijd verwachten dat het meer werk gaat verrichten. Dus zelfs afvallen vereist energie om het op een gezonde manier te laten verlopen. Ja, je kunt je lijf dwingen gewicht te verliezen door minder te eten, maar dit zal niet duurzaam zijn!
               
Maar laten we teruggaan naar de MSE. De aanzienlijke vermindering van kcal had een snel effect op de gezondheid van de mannen. Ze zagen een opmerkelijke daling van kracht en energie. Keys markeerde een verlaging van 21% in hun kracht, gemeten met een rugspier trainingsapparaat. Daarnaast klaagden de mannen ook over kou en vermoeidheid. Ze verloren hun volledige interesse in onderwerpen waar ze voorheen geïnteresseerd in waren, zoals politiek of gebeurtenissen in de wereld. Zelfs seksualiteit en romantiek verloren hun aantrekkingskracht. In plaats daarvan raakten ze plotseling geïnteresseerd in voeding. Sommigen begonnen kookboeken te lezen, obsessief naar foto’s van voedsel te staren en recepten te verzamelen. Dit zijn veelvoorkomende gedragingen die ontstaan als mensen gaan diëten. Plotseling wordt voedsel hun eerste prioriteit.
Als je jezelf restricties oplegt, lijk je er juist meer naar te verlangen. Door de restricties geef je het eigenlijk meer aandacht. Eten is een sterk intuïtief deel van ons leven en voor mensen zonder eetstoornis is eten gewoon een onderdeel van hun natuurlijke instinct. Maar mensen die diëten en restricties in voedsel hanteren, hebben er constant obsessies bij.  Wat te eten, hoeveel, wanneer? Als ik dit als ontbijt eet, wat zal ik dan als lunch eten? Hoe ga ik het klaarmaken? Hoeveel kcal zitten erin en hoeveel vetten? Is het gezond, “clean”, puur? Moet ik het later weer gaan verbranden?
Voortdurende gedachten over voedsel is onvermijdelijk als je jezelf restricties oplegt of het jezelf ontneemt. Hoe meer je probeert controle over eten te houden, hoe meer controle het over jou krijgt! Het is erg interessant dat sommige mannen die voor het experiment geen enkele interesse in voeding hadden, na het experiment waarachtig professionele chef-koks werden!

“Eettijden werden het hoogtepunt van hun dag. Ze raakten geïrriteerd als hun eten niet op precies het juiste tijdstip geserveerd werd, of als ze te lang in de rij moesten wachten op hun eten. Ondanks dat het voedsel vrij zacht van smaak was, smaakte het voor de mannen overheerlijk. Ze talmden naar eten, proefden en genoten van elke hap. Vaak “versoepten” ze hun maaltijden – alles met water mixen zodat het eruitzag alsof het meer was.”

Alle mannen waren erg toegewijd toen ze aan het experiment begonnen en ze wisten dat het voor een goed doel diende – om verhongerde mensen van over de hele wereld te helpen – maar bedrog werd een groot probleem tijdens het experiment.

“Voor één van de mannen, de 24-jarige Franklin Watkins, bleek de stress teveel te zijn. Hij begon levendige en verontrustende dromen te krijgen over kannibalisme, waarin hij het vlees van een oude man at. Tijdens uitstapjes naar de stad (voordat het buddy-systeem toepast was), bedroog hij buitensporig met het verorberen van milkshakes en ijs. Uiteindelijk confronteerde Keys hem hiermee, waarna Watkins in snikken uitbarstte. Daarna werd hij kwaad en dreigde hij Keys te vermoorden en daarna zichzelf van het leven te beroven. Onmiddellijk ontsloeg hij Watkins uit het experiment en stuurde hem naar de psychiatrische afdeling van het universitaire ziekenhuis. Daar, na een paar dagen van een normaal eetpatroon, leek hij weer volkomen normaal te zijn, waarop het ziekenhuis hem ontsloeg.“  

We weten dat gewichtsverlies een goede reden kan hebben (om iemands gezondheid te bevorderen bijvoorbeeld). Maar dat als het aankomt op diëten, kunnen de werkelijke eetlust en hongersignalen uit de hand lopen en onze fysieke en mentale gezondheid er ernstig onder lijden. Meer eten na het volgen van een dieet is een natuurlijk instinct en het is ontzettend moeilijk om onszelf te dwingen minder te eten. Het heeft totaal niks te maken met niet beschikken over zelf-controle of wilskracht. Geen wonder dat 95% van alle diëten onvermijdelijk falen en 99,5% van de mensen die diëten al hun gewicht weer aangekomen zijn na slechts 5 jaar.
Keys kwam er ook achter dat de hartslag van de deelnemers aanzienlijk daalden. Van 55 slagen per minuut naar 35. Dit was het metabolisme wat vertraagde en een signaal dat hun lichaam probeerde kcal vast te houden. Ze hadden ook geen regelmatige stoelgang, ze melden deze ongeveer 1x per week te hebben. Hun bloedvolume daalde 10% en hun hart kromp in grootte. De mannen ontwikkelden oedeem (water retentie). Ze kregen last van opgezwollen enkels, knieën en gezichten – een vreemd fysiek symptoom gezien hun anders zo graatmagere voorkomen.
Bij eetstoornissen komt het vasthouden van vochterg vaak voor en als je start met het herstelproces kan er in je lichaam een aanzienlijke hoeveelheid water vastgehouden worden. Dit is een teken dat je lichaam jou probeert te beschermen en te genezen. Bij het herstellen van een eetstoornis is het normaal om binnen enkele dagen zo’n 4 tot 7 kg aan te komen (is dus vooral water retentie).
Ook was er een vermindering van het BMR (=  basaal metabolisme). BMR is de hoeveelheid energie die het lichaam nodig heeft tijdens rust (dus zonder fysieke activiteit), om normale fysiologische processen uit te kunnen voeren. Het telt voor ongeveer 2/3 van de totale lichamelijke energiebehoefte, niet te vergeten bij wat er verbruikt wordt tijdens fysieke activiteit. Aan het einde van de semi-verhongering, was het BMR van de mannen gedaald tot ongeveer 40% onder normaal. Deze daling, net zoals andere fysieke veranderingen, weerspiegelt het buitensporige vermogen van het lichaam om zich aan te passen aan een lage kcal-inname door de behoefte aan energie te verminderen. Eén van de vrijwilligers omschreef het alsof het was dat zijn “lichaamsvlam zo laag mogelijk brandde om de kostbare brandstof te behouden en toch de levensprocessen te kunnen handhaven”.  Dit is tegelijk een teken van metabolische schade of metabolische aanpassing als reactie op het gebrek aan voedsel.
Andere effecten omvatte duizeligheid, pijnlijke spieren, verminderde coördinatie en rinkels in het gehoor. Wat ook bij alle mannen verscheen, was een verbleking van de oogballen omdat de bloedvezels in hun ogen krompen. Van sommige mannen werd de huid grof en ruig, als gevolg van de verharding van de haarfollikels. Vanuit de mannen zelf gezien was de meest oncomfortabele verandering het gebrek aan lichaamsvet. Het werd moeilijker voor hen om voor langere tijd te zitten omdat hun botten tegen in zitting drukten.
Een ander interessant aspect die tijdens de semi-verhongering bij deze mannen plaatsvond, was hun lichaamsbeleving. Ondanks dat ze extreem mager waren, zelfs graatmager, zagen ze zichzelf niet als te mager. Ze vonden eerder dat alle anderen om hen heen juist te dik waren vergeleken henzelf (lichaamsvervreemding). Ook dit is een veelvoorkomende manier van denken bij eetstoornissen. Het lichaamsbeeld en het idee van een gezond gewicht worden vervormd.

 

Fase III – De Herstelperiode
Na 6 maanden startte de hervoedingsfase. Keys verdeelde de mannen in 4 groepen, die ieder 400, 800, 1200 en 1600 kcal meer kregen dan in de uithongeringsfase. Hij deed dit om te observeren wat de optimale hoeveelheid kcal zou zijn.
Voor de mannen in de laagste kcal-groep werden nauwelijks verbeteringen waargenomen. Ze hadden nog steeds voortdurend honger en vertoonden geen tekenen van herstel. Zelfs nadat ze extra vitaminen en proteïnen toegediend kregen, verbeterde hun situatie niet. Ze hadden gewoon veel meer kcal nodig! Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat een persoon, om te herstellen van uithongering, ongeveer 4000 kcal per dag nodig heeft, om hun kracht opnieuw op te bouwen.
Tijdens het herstel versnelde het metabolisme, degenen die het grootste aantal kcal consumeerden ondervonden de grootste stijging in het BMR. De groep vrijwilligers die gedurende het herstel een relatief kleine vermeerdering in kcal hadden kregen (400 meer dan de hoeveelheid tijdens de semi-uithongering) hadden geen stijging in het BMR. Maar bij degenen die een grotere hoeveelheid voedsel consumeerden, ontstond er een sterke toename van de energie verbrandende metabolische processen. Dit is de reden waarom het reageren op alle honger tijdens herstel zo belangrijk is. Het herstel van je lichaam versneld.
De veranderingen in lichaamsvet en spieren in relatie tot het algehele lichaamsgewicht gedurende de uithongering en herstel van groot belang. Terwijl het gewicht ongeveer 25% daalde, daalde het vetpercentage bijna 70%, en de spieren namen af met ongeveer 40%. Bij de hervoeding was een groter deel van het “nieuwe gewicht” vet; in de achtste maand van het herstel, waren de vrijwilligers op ongeveer 100% van hun originele lichaamsgewicht, maar circa 140% van hun originele percentage lichaamsvet.
Dit is de reden waarom door te diëten je vetpercentages op den duur verhogen. Het is de manier van ons lichaam om ons te beschermen tegen toekomstige tekorten.

“De laatste maaltijd van de studie werd geserveerd op 20 oktober 1945. Daarna waren de mannen vrij om te gaan en te eten wat ze wilden. Keys vroeg echter 12 mannen om in het lab te blijven voor nog eens 8 weken zodat hij ze kon monitoren tijdens een “herstelfase zonder enige restricties”. Ze werden volledig aan hun lot overgelaten, terwijl Keys ze de mannen observeerde terwijl ze gemiddeld meer dan 5000 kcal per dag consumeerden. In sommige gevallen smulden de mannen van ongeveer 11.500 op één dag. De mannen melden nog vele malen een onverzadigbare honger te hebben, ongeacht hoeveel ze aten.

Dit bovenstaande voorbeeld is zo waar bij herstel van eetstoornissen en eigenlijk ook de belangrijkste! Het is nodig om zonder restricties zoveel te eten als je wilt. Tijdens het herstel staat deze onstilbare honger bekent als “extreme honger”.

Hoe voelden de mannen zich over hun aangekomen gewicht tijdens het herstel? De deelnemers die het meest waren aangekomen, waren bezorgd over hun toegenomen traagheid, slapheid en de aanleg van vet die vooral opgeslagen was rond de buik en billen.
Deze klachten zijn hetzelfde als die vele boulimia- en anorexiapatiënten ervaren als zij aankomen. Naast hun kenmerkende angst om aan te komen, geven ze vaak aan zich “vet te voelen”, en zijn ze bang voor het krijgen van een opgezwollen buik. Tijdens de herstelperiode kwamen sommige van de mannen meer aan dan tot het gewicht dat ze voorafgaand aan het experiment hadden. Maar ter zijner tijd raakten ze al dit overmatige gewicht weer kwijt, omdat ze niet weer terugvielen op restricties. Ze kwamen aan naar hun originele gewicht plus ongeveer 10%; wat daarna over een periode van 6 maanden geleidelijk aan weer verminderde. Aan het eind van de opvolgende periode, benaderden ze hun natuurlijke gewicht en vetpercentages van voor het experiment. Dit is de manier waarop het lichaam na verloop van tijd het gewicht en vetpercentage zelf uitbalanceert.
Keys benadrukte de mate waarin wat we eten zowel het lichaam als de geest kunnen veranderen. Maar hij schetste ook een optimistische les uit het experiment. Zijn gegevens onthulden dat het er niet op lijkt dat uithongering enige betekenisvolle, negatieve lange-termijn gevolgen heeft voor de gezondheid. Klaarblijkelijk is het menselijk lichaam door de evolutie heen ontworpen om langere periode zonder voedsel te kunnen weerstaan.
Bijna 60 jaar later, in 2003, waren er nog 19 van de 36 vrijwilligers in leven. Deze overlevenden werden geïnterviewd als een onderdeel van een geschiedkundig project over het experiment. Ze gaven toe nog last te hebben van nasleep van het experiment. Zo werden ze namelijk nog jarenlang achtervolgd door de angst dat voedsel weer bij hen weggehaald zou worden. Maar boven alles, prezen ze allemaal tegelijk het experiment aan als een van de meest belangrijke gebeurtenissen in hun leven.

Conclusie
De conclusie is, dat ik wil benadrukken dat de effecten van restricties en tekorten in ons lichaam inderdaad aanzienlijk en gevaarlijk zijn. Eén van de meest belangrijke feiten om je bij eetstoornissen te realiseren, is dat een langdurig dieet van restricties kunnen leiden tot ernstige fysieke en psychologische complicaties. Bij restricties en tekorten, creëer je alle symptomen van een eetstoornis. Dit is gewoon het effect van uithongering – het tast onze fysieke en mentale gezondheid aan. Ons lichaam begint zich langzaam af te sluiten, zelfs bij een semi-uithongering (zoals we hier konden zien – 1570 kcal per dag). En het is schokwekkend dat dat het aantal kcal is die de meeste “dieet experts” adviseren als een “gezonde hoeveel om af te vallen”. Als we onszelf restricties opleggen, krijgen we ongecontroleerde obsessies met eten, eetbuien en andere abnormale eetgewoonten/gedragingen die we ook zien bij mensen met verschillende soorten eetstoornissen. Daarnaast ontwikkelen we alle veelvoorkomende mentale symptomen van een eetstoornis, omdat een ondervoed brein een niet-functionerend orgaan is. Ons brein kan niet naar behoren werken als we uitgehongerd zijn.
Als we volledig zijn hersteld heeft uithongering dan misschien geen negatieve effecten op ons lichaam en geest op lange termijn, maar dat is alleen zo als we onszelf niets tekortdoen en weer goed en genoeg gaan eten. Houd dus in gedachten dat je lichaam kan herstellen en weer in balans kan komen, maar alleen als je hersteld en nooit weer restricties toepast.

De Definitieve Kritische Fase

De Definitieve Kritische Fase
Herstel of terugval.

Slechts 2-4% van de bevolking heeft van nature een BMI van 18.5 – 20, d.w.z. natuurlijk dun. Ondanks dit feit, worden velen door het behandelend team bemoedigd om te stoppen met aankomen en te gaan stabiliseren op dit minimale zogenaamde “gezonde” gewicht / BMI.
Feitelijk hebben gemiddeld 70% van alle vrouwen van nature een BMI tussen de 21 en 27 en de helft daarvan rond de 23, 24, 25.
Hoe dan ook, het stabiliseren van je gewicht doe je niet zelf, dat doet je lichaam. De richtlijnen voor een minimale kcal-inname voor herstel zijn dezelfde als wat gewichtsstabiele mensen zonder eetstoornis uit jouw categorie (geslacht, leeftijd, lengte) gemiddeld consumeren om hun gewicht en gezondheid te behouden.
Zodra het lichaam haar eigen optimale gewichtsverdeling heeft bereikt (en alleen je lichaam beslist wat dit is), dan stop het met aankomen en begint het met het handhaven van dit optimale setpoint gewicht. Dit gebeurd probleemloos op hetzelfde moment omdat de stofwisseling weer in zijn optimale bereik is gekomen en biologische functies die in de wacht waren gezet, nu weer terug in functie zijn.
Het aankomen is door blijven gaan in alle fasen van herstel, omdat de stofwisseling onderdrukt werd en die energie naar de functies van alledag (alle neuro-endocrine systemen die tot dit punt in de wacht hebben gestaan).
Je bent aangekomen op herstelhoeveelheden en je kunt deze hoeveelheden te blijven hanteren, ook als je op je set-point gewicht stabiliseert, omdat dit een normale hoeveelheid is. Als je eenmaal bent gestopt met aankomen, kun je bovendien ook af leren gaan op de hongersignalen van je lichaam om je te laten eten wat het nodig heeft om je optimale gezondheid en gewicht te behouden.
Jammer genoeg zijn er velen die geadviseerd/gesteund worden om de inname weer te beperken in het kader van het onderhoud van gezondheid en gewicht. Beperking van de voedselinname zal altijd een risico voor een terugval zijn.
Restrictieve eetstoornissen zijn chronische aandoeningen en je bent nooit genezen van de aandoening. Je kunt genieten van een compleet en zelfs permanent herstel, maar dat vereist wel dat je nooit je inname beperkt.
Onze samenleving kampt met zo’n hevige ongerustheid over obesitas en gelooft (onterecht) dat zowel voedselinname als een gebrek aan lichaamsbeweging bepalend zijn voor het ontstaan van obesitas (wat ze niet zijn), dat veel zorgverleners om verkeerde redenen hun patiënten in deze fase adviseren/steunen om voorzichtig/terughoudend te zijn in de voedselinname en het sporten weer op moeten pakken.

De omgekeerde wittebroodsweken
Als je op dit punt terugvalt, zal er een beginfase van comfort en gemak zijn als je eetstoornis zich weer aan je vastgrijpt. Ik vergelijk deze situatie als een terugkeer naar een gewelddadige partner. Ze zijn vol van zorg, betrokkenheid en verontschuldigende uitspraken dat het deze keer echt anders zal zijn. Het is bedrog. Er bestaat geen liefde en vrede binnen een restrictieve eetstoornis. Wanneer je op enig moment een terugval ervaart, keer dan onmiddellijk terug naar je minimale intake en ga op zoek naar steun om te blijven werken aan het toepassen van niet-restrictief gedrag in plaats van toe te geven aan de restrictieve gedragingen in reactie op angsten. Je kunt niet onderhandelen met een restrictieve eetstoornis. Ze zal altijd inzetten op haar behoudt!

Fase van Herstel – III

FASE III
Botten en spieren, ze zijn er bijna!

Ervan uitgaande dat je tot deze fase doelbewust volgens de minimale richtlijnen hebt gegeten en hebt gereageerd op extreme honger zonder compenserende restricties, begin je nu de vruchten te plukken van al je harde werken.
De voorstadia van osteoporose en osteoporose zelf, beginnen zich om te keren (de afronding daarvan kan tot 7 jaar duren, maar het begint al in deze fase).
Vet dat is afgezet rond je middel, begint zich nu door het hele lichaam te verdelen. Haar, nagels en huid beginnen hun kracht, flexibiliteit en soepelheid terug te krijgen.
Je begint je meer verbonden te voelen en je zelfgekozen isolement vermindert. Je voelt je emotioneel minder afgestompt en begint te verlangen naar dingen in je leven. Voor velen gebeurd dit rond de 4-6 maanden, maar voor anderen krijgt dit pas gestalte tussen de 8-12 maanden. Helaas is dit het moment waarop een bijna volledig hersteld persoon een reeks fouten maakt (vaak ook te wijten aan verkeerde adviezen, zelfs vanuit het hulpverleningscircuit). Ze gaat er vanuit dat de patiënt nu haar gewicht kan stabiliseren en dat de patiënt herstelt is. In plaats daarvan valt ze binnen een jaar weer terug. In de volgende fase lees je waarom.

Fase van Herstel – II

FASE II
De isolatie van de vitale organen.

Zodra je in deze fase komt, begint het lichaam zich te richten op de bescherming van de vitale organen. Het lichaam gaat er vanuit dat het snel genoeg weer zal verhongeren en zonder isolatie om je middel gedeelte, zijn je organen in groot gevaar.
Het lichaam legt bij voorkeur vet aan rond de middel (buik, heupen), om de vitale organen te isoleren tegen onderkoeling. Nogmaals, iemand die hier op voorbereid is, zal in paniek raken. Je kunt je enorm voelen, door de combinatie van vet rond je middel en het resterende opgeblazen gevoel en de gasvorming van het spijsverteringsstelsel dat worstelt om weer op snelheid te komen. Helaas ontstaan hierdoor ook veel terugvallen.
De herverdeling van al het opgeslagen vet rond de middel naar de rest van het lichaam, gebeurd alleen als je goed blijft volharden tot de eindfase.
Fase 2 is een fase die voor velen moeilijk doorheen te sturen is. Het lichaam is gericht op behoudende manoeuvres om je veiligheid te waarborgen voor het geval je weer zult verhongeren. Voor velen lijkt dit een extreem ongeduldige fase te zijn – het voelt oneerlijk, dag in dag uit alle richtlijnen volgen en je een vreemdeling in je eigen lijf blijven voelen.
In deze fase is het nog steeds mogelijk dat je gewicht aan het herstellen is en zal de angst vanuit de eetstoornis jou aardig op de proef stellen. Je ingesleten gevoel van een acceptabel gewicht zal misschien niet het optimale setpointgewicht van je lichaam zijn. Bovendien kan je lichaam het in dit proces nodig hebben om tijdelijk door te schieten naar een hoger gewicht, om vervolgens weer terug te keren naar een correcte ratio van vetmassa / vet-vrije massa.
Deze fase zal jou testen en vereist dat je het vertrouwen in je lichaam verdubbelt. Het vereist dat je gaat werken aan het identificeren van jouw persoonlijke waarde achter gewicht, vorm of de idealen in onze samenleving/cultuur. Het is een fase die de basis legt voor de ultieme mogelijkheid om een veerkrachtig herstel te kunnen behouden.

Fase van Herstel – I

FASE I
Oedeem, niet wegen, spijsverteringsklachten, pijn, rust, geen lichaamsbeweging, wittebroodsweken en menstruatie.

Oedeem
Zodra je begint met het hervoeden van je lichaam, met de hoeveelheid voeding die past bij jouw leeftijd, geslacht en lengte, lijkt het lichaamsgewicht in de eerste paar dagen of weken toe te nemen met 3 tot 7 kg (soms zelfs meer dan dat). Iemand die hier niet op voorbereid is, zal ik paniek raken en op de rem gaan staan alvorens ze ver genoeg het proces in zijn gegaan. Het “gewicht” is bijna uitsluitend waterretentie (oedeem, vocht vasthouden). Het lichaam heeft water nodig voor cellulaire reparatie en normalisering van zowel lever- als nierfuncties. Het vasthouden van water verdwijnt na ongeveer de tweede maand, maar alleen als je betrouwbaar elke dag de minimale richtlijnen (of meer) eet. In zeer zeldzame gevallen is extreme oedeem (vooral bij handen en voeten), een symptoom van het refeedingsyndroom. Dit is ook één van de vele belangrijke redenen waarom medisch toezicht noodzakelijk is in de beginfase van hervoeding.

Niet wegen
Eén van de grondbeginselen van de MinnieMaud is om helemaal te stoppen met (jezelf) te wegen. Verschillende forums zijn bezaaid met paniekerige, door de eetstoornis-gedreven instortingen nadat iemand in herstel is gezwicht voor de weegschaal.
Weegschalen zijn één van de meest favoriete martelwerktuigen van de eetstoornis, die zij in zal zetten om gemakkelijk een terugval te veroorzaken. Gaaf haar die voldoening niet!

Spijsverteringsklachten
Tijdens de eerste fase zijn spijsverteringsklachten gebruikelijk. Opzwellingen, gasvorming en winderigheid, pijn, buikuitzetting, diarree of constipatie. Je kunt dit een beetje verlichten door het eten van kleinere constante hoeveelheden gedurende de dag: stappen van 200-250 kcal vanaf het moment dat je opstaat totdat je naar bed gaat.
De spijsverteringsklachten treden op omdat de honger alle essentiële bacteriën in de darmen en alle verteringsenzymlevels drastisch heeft verminderd. Om de bacteriën te herkoloniseren tot aanvaardbare niveaus, hebben de darmen de energie nodig.

Veel patiënten krijgen in deze fase ook te maken met Gastroparese (een vertraagde maagleging). Gastroparese is een overlevingsmechanisme waarmee de maag de ledigingstijd naar de dunne darm verdubbelt. Dit betekent dat voedsel langer in de maag blijft, om de dunne darm de weinige energie zo optimaal mogelijk te laten benutten. Gastroparese begint na een paar dagen te versoepelen als je hardnekkig op of boven de minimale kcal-inname blijft en het herstelt snel helemaal, meestal in een paar weken tot een maand, als je volhard in de hoeveelheden van de kcal-richtlijnen. Eigenlijk is de hele beweeglijkheid van de darmen vertraagd omdat het tijdens verhongering probeert zoveel mogelijk energie uit de kleine hoeveelheden voeding te halen, en dit lost zich snel op tijdens toegewijde herstelpogingen.
Laat je niet verleiden om de kcal-inname te verlagen als gevolg van deze ongemakken, maar spreid je voeding gewoon meer uit over de hele dag. Yoghurt met werkzame bacteriën (Activia, Yakult e.d.) zullen je beste vriend zijn.

Als je lactose kon tolereren voordat je eetstoornis het overnam, dan zal dat nog steeds zo zijn eenmaal je hersteld bent. Veel patiënten ervaren echter kortdurende (of bijkomende) lactose intolerantie. Dit komt omdat je systeem zo onder druk staat, dat het niet langer op betrouwbare wijze lactase kan produceren om de lactose af te breken. Als je merkt dat het nemen van melk, room en ijs een opgeblazen gevoel en/of diarree veroorzaakt, vervang deze dan met soya- of rijstproducten of maak bij uitstek gebruik van een lactase supplement. Haal geen producten meer in huis met minder of geen vet.
Probeer in de beginfase, waarin je lichaam zich opnieuw hydrateert, de drang om veel water te drinken te weerstaan. Je krijgt voldoende vocht binnen als je de richtlijnen voor herstel volgt. Neem je wel een drankje, zorg dan dat deze vol kcal zitten. Dus in plaats van frisdrank bijvoorbeeld ijs-shakes en fruit-smoothies met volvette yoghurt, extra olie en notenpasta’s. Koffie heeft de neiging om de darmmobiliteit te verhogen en dit is meestal geen probleem, aangezien de darmen langzamer zijn gaan werken door de ondervoeding. Probeer toch je koffie intake te beperken tot 1 of 2 kopjes per dag en zorg ervoor dat ze afgeladen zijn met crèmes en suikers zodat de spijsvertering zich kan focussen op het verkrijgen van voeding in het lichaam.

Pijn
Oedeem (vochtophoping), veroorzaakt een aanzienlijke hoeveelheid pijn door het hele lichaam. Misschien voel je dus overal pijn. Als je je enkel draait en deze opzwelt met vocht, is dat het genezingsproces die aan het werk is. Tijdens het herstel vindt dat proces plaats op lichaamsgrootte schaal. Pijn dwingt ons om te stoppen en te rusten. Dat geeft het lichaam vervolgens de kans om alle beschadigde cellen op te ruimen en energie  te leveren aan de ontwikkeling van nieuwe, gezonde cellen, zonder nieuwe schade te moeten verduren door jezelf de hele tijd “door de pijn” te duwen.
Patiënten die tijdens de restrictieve periode last hebben van overmatige lichaamsbeweging, braken of het misbruiken van laxeermiddelen, zullen waarschijnlijk meer pijn en zwelling ervaren in deze fase van herstel.

Rust
Velen zullen het gevoel hebben zo uitgeput en vermoeid te zijn dat het voelt alsof je door een goederentrein bent geraakt. Dit kan verwarrend zijn, juist omdat je tijdens de periode van restrictie “zo energiek” was. Maar nu je echt aan herstel werkt, wil je alleen maar neerploffen en slapen. Bij restrictieve eetstoornissen is er vaak sprake van hyperactiviteit. In de greep van restrictie heb je vaak een zeer effectieve “verstoorde signaalzender”. Eigenlijk zijn je hersenen niet in staat om alle noodsignalen vanuit je lichaam te ontvangen en te interpreteren. Dit is waarom mensen zonder eetstoornis zich vaak vreselijk voelen als ze honger hebben, maar mensen met een eetstoornis zich in eerste instantie energiek en kalm voelen en gedissocieerd van negatieve gevoelens en etc. Er zijn afwijkingen in neurotransmitters aangewezen die daar iets mee te maken lijken te hebben en komen voor in verschillende emotionele hersengebieden, voornamelijk die verantwoordelijk zijn voor de identificatie van bedreiging.
Het is een goed teken als je uitgeput bent, want het suggereert dat het lichaam eindelijk in staat is om zijn behoefte voor het energieherstel over te brengen, op een manier die niet gebeurde tijdens de periode van restrictie.

Geen lichamelijke beweging
Voor velen neigt het stoppen met lichaamsbeweging vanuit het eetstoornisregime (work-outs, trainingen, oefeningen, etc.), moeilijker te zijn dan het verhogen van de voedselinname. Het is ook een veelvoorkomende vraag waarom het nodig is om de lichaamsbeweging te beperken.
Velen zullen beweren dat hun lichaamsbeweging niets te maken heeft met het restrictie-regime en dat lichaamsbeweging alleen maar een voordeel is voor de stemmingsregulatie. Mjaa… Nee. Stemmingsregulerende voordelen kunnen ook worden bereikt door eenvoudig buiten te zitten. Bovendien zijn de stemmingsregulerende voordelen van lichaamsbeweging verre van een wetenschappelijke definitie. Je hebt geen mechanisch lichaam die op magische wijze precies net genoeg energie kan verbruiken als dat noodzakelijk is, omdat een lichaam behoudend is en ervoor kiest de energie-inname te gebruiken. Er blijft dus geen “extra energie over” voor lichaamsbeweging. In andere woorden: ook al zou je omwille van lichaamsbeweging je kcal-inname verdubbelen, kan dat er alsnog niet toe leiden dat het voor het lichaam aangenaam voelt om energie te besteden aan reparaties en gewichtsherstel, omdat het cortisolgehalte tijdens lichaamsbeweging suggereert dat het lichaam onder druk staat en daar de energie dus voor zal gebruiken, die ten koste gaat aan reparatie en gewichtsherstel.
Gewoon stoppen met (extreme) lichaamsbeweging kan heel angstwekkend zijn en dat is waarom de benadering van “vervangen en afleiden” wordt aanbevolen door experts op het gebied van bewegingsafhankelijkheid.
Er is voldoende klinisch bewijs dat er geen enkele manier lijkt te zijn om een vrouw, die lijdt aan de aandoening Female Athlete Triad (toestand van onvoldoende energie-inname, ontbreken van een regelmatige menstruatiecyclus en een verminderde vorming van mineralen voor de botdichtheid) terug te brengen naar een normale menstruatiecyclus met voldoende botmineralisatie, zonder dat zij alle activiteiten staakt. Het maakt hierbij niet uit hoeveel je haar inname ook verhoogd, of door middel van een aangepast tijdschema haar energietekort te negeren. Er zal niets veranderen totdat ze geblesseerd raakt en de gedwongen rust de situatie doet keren.
Ik heb ook in mijn eigen directe ervaring met patiënten met deze aandoening. Eén in het bijzonder heeft er vijf maanden over gedaan om haar intake te verhogen om haar normale menstruatiecyclus terug te krijgen (haar gewicht was al hersteld na een lange onderbroken geschieden van Anorexia, toen Boulimia en daarna Anorexia Athletica). Binnen een maand nadat ze haar schoenen uiteindelijk had opgeknoopt, keerde haar menstruatie terug, zonder extra gewichtstoename (ze had al een bmi 23).
Er is niets mis mee om hierin kleine stappen te nemen, als je in wezen maar geconcentreerd blijft op “vervangen en afleiden”, terwijl je ondertussen naar de dagelijkse minimale intake toewerkt. Als je daar eenmaal bent, ben je daadwerkelijk begonnen met een volledig herstelproces.
Dus, vervang de lichaamsbeweging door op zoek te gaan naar afleiding. Vervang eetstoornisgerelateerde gedragingen/gewoonten door niet-eetstoornis gerelateerde gewoonten en blijf jezelf daar voortdurend mee afleiden!
Als je gewend bent ’s morgens aan lichaamsbeweging te doen, kun je dat vervangen door te slapen. Als je normaal gesproken je wekker zet om oefeningen te doen, zet je wekker dan later en ga na het opstaan verder met je ochtendroutine, zonder die work-out.
Voor sommigen is een ochtendsessie een manier om te aarden. Zet in dat geval nog steeds je wekker, maar doe een langzame rustige yoga-stretching, mindfulness- of ademhalingsoefening of ga rustig in de keuken zitten met een beker met iets warms (en bij voorkeur iets vol met kcal!) Anderen zullen ook veel afleiding in moeten zetten omdat hun eetstoornis angst oprakelt als je niet doorgaat met het volgen van de restrictieve gedragingen. Doe mee met familieontbijtjes, spreek af met vrienden/vriendinnen om samen een kop koffie te drinken (met een muffin). Schrijf je in voor activiteiten/hobby’s (zonder inspanning) waar je vroeger geïnteresseerd in was. Ambachten, talen, het leren van nieuwe softwarepakketten. Blader door het aanbod bij buurthuizen om inspiratie op te doen.
Eropuit gaan in de natuur is geestelijk waardevol, maar zet een rem op de inspanning en de duur. Dus, een beetje vervangen en afleiden. Hoe langzaam/lang kun je over dat blokje om doen? Maak daar je doel van. Neem bewust alles om je heen waar, let op elke verandering. Neem een camera mee en maak elke keer een foto van hetzelfde uitzicht, zodat je na je wandeling kunt vergelijken of je een detail miste van de ene op de andere keer.
Overweeg pottuinieren. Op een terras of balkon. Hierdoor kun je lekker veel buiten zijn en profiteer je van de voordelen van tuinieren, zonder de meer inspannende aspecten. Bouw een vogelvoer huisje. Ga zitten en bewonder het uitgroeien van jouw handwerk en geniet van het kijken naar de vogeltjes.
Als een bepaalde vervangingsstrategie niet werkt, probeer dan een ander. Betreed het proces in feite binnen met nieuwsgierigheid naar wat voor soort dingen je kunt gaan doen om je horizon te verbreden, in plaats van schoorvoetend het proces in te gaan er vanuit gaande dat je alleen maar zult lopen ijsberen en niets beters te doen hebt.

Wittebroodsweken
Ondanks alle ongemakken van de begindagen, ervaren velen een enorm gevoel van opluchting en aanvankelijke vreugde om op een onbeperkte manier te kunnen eten. Begrijpelijk, want je hebt veel ingesleten systemen die ervoor zorgen dat je eet, omdat je overleving ervan af hangt.
Toch zal een restrictieve eetstoornis deze vrijstelling niet toestaan voor een langere tijd. Al gauw begin je je gespannen en angstig te voelen. Voor velen zullen de snelle lichamelijke veranderingen een knooppunt worden om de eetstoornis te laten suggereren  dat het proces niet “volgens plan” verloopt, en dat op de één of andere manier het vertrouwen dat je in je lichaam moet hebben niet voor jou geldt zoals wel geldt voor alle anderen.

Ondanks al het rumoer en de angsten die de eetstoornis zal creëren, kan iedereen zich vasthouden aan de volgende waarheden:

  1. Je lichaam heeft een optimaal setpoint gewicht. Je lichaam kan het zelf hanteren, zonder jouw constante inmenging (of die van je eetstoornis). Jouw setpoint gewicht wordt beheerd en verspreid door hersenstructuren die, evolutionair gezien, daarvoor heel goed ontwikkeld zijn. Denk hieraan als je belangrijkste richtlijn: meng jezelf niet in een proces wat het lichaam zelf kan hanteren.
  2. Niemand gaat oneindig door met aankomen. Het zal niet voor altijd door blijven gaan.
  3. Extreme honger is een normaal proces, en zal niet blijvend zijn. Je hoeft niet te wennen aan 6000 tot 10.000 kcal per dag, maar je hebt wel alle energie nodig tijdens de hervoeding.

Menstruatie
Voor vrouwen is het belangrijk zich te realiseren dat de terugkeer van de menstruatie geen definitieve aanwijzing is dat je je setpointgewicht hebt gehaald. Voor sommigen is dit het geval, voor anderen niet. Niettemin kunnen we wel zeggen dat zolang je een afwezige of onregelmatige menstruatie hebt, je dan in ieder geval nog niet op je setpoint zit.

De Fasen van Herstel

Er zijn drie verschillende herstelfasen en één essentiële eindfase voor het volledige gewichtsherstel.
Je kunt van meerdere fasen tegelijk symptomen ervaren. Ook is het mogelijk dat het lijkt alsof je keurig van de ene fase overgaat naar de andere fase, en dan ineens weer op een terugweg lijkt te belanden. Dat is allemaal normaal en dus geen reden tot bezorgdheid. Het lichaam is geen machine. Het weet wat het doet, zolang je het maar energie en rust blijft geven.
Tot slot, houdt er rekening mee dat niemand (helemaal niemand) zonder uitglijders of problemen door dit proces vaart. Wanneer je terug glijd naar restrictief gedrag, heb je niet gefaald. In plaats daarvan moet je deze ervaring benaderen als een kans om meer te weten te komen over jouw persoonlijke triggers die de terugval veroorzaken. Het zal uiteindelijk bijdragen aan een veel veerkrachtiger herstel.

In de volgende blogs zullen deze fasen uitvoerig beschreven worden.